Burgemeester Van Wouwe 1 jaar in Hardinxveld-Giessendam

Uit Het Kompas van 4 september 2025

HARDINXVELD-GIESSENDAM Zaterdag 1 september j.l. was het precies één jaar geleden dat de heer Boelhouwer van Wouwe burgemeester van Hardinxveld-Giessendam werd. In dat jaar hebben de meeste inwoners hun burgemeester leren kennen als een sportieve, opgewekte, maar vooral belangstellende man. Als er festiviteiten waren bij verenigingen was de burgemeester daar, vaak vergezeld van zijn vrouw, present. Tijdens zijn installatie merkte een der raadsleden schertsend op dat met de komst van Van Wouwe de tijd van de kleine mannetjes als burgemeester voorbij was. En zo is dat ook, want regelmatig kan men de rijzige gestalte van onze burgemeester stevig stappend, of al racend op zijn racefiets, over Hardinxvelds-Giessendamse dreven, of ver daarbuiten zien vliegen.

Naar aanleiding van zijn een-jarige ambtsperiode in ons dorp hadden wij een gesprek met het burgemeestersechtpaar. Nu eens niet politiek gericht, maar gewoon een babbeltjes over hun gevoelens na dit jaar ten opzichte van Hardinxveld-Giessendam.

VOORBIJ GEVLOGEN

Van Wouwe is acht jaar burgemeester van het Brabantse Klundert geweest. “Niet alleen als burgemeester, maar ook als gezin hebben wij daar acht jaar gewoond en gewerkt. Dat is voor ons toch een belangrijke tijd geweest. Wij hebben daar een eindeloze tijd gehad. Maar toen wij naar Klundert gingen wist ik vrijwel zeker dat dit geen eindstation voor mij zou worden en dan stel je je iets anders in,” merkt Van Wouwe op. Ondanks het feit dat ze in Klundert een “eindeloze” tijd hebben gehad is het de familie Van Wouwe niet zwaar gevallen om in Hardinxveld-Giessendam te acclimatiseren. Ze moeten er beiden een beetje om lachen. “Dat jaar is gewoon voorbij gevlogen. We hebben helemaal geen tijd gehad om heimwee te hebben,” zegt mevrouw Van Wouwe. “Was ook geen enkele aanleiding toe,” merkt Van Wouwe resoluut op. Ze hebben het hier dus best naar hun zin en dat geldt ook voor hun drie kinderen, waarvan de jongste, Alexander, met rode hond thuis is. Als we vergelijkingen gaan maken tussen Klundert en Hardinxveld-Giessendam merkt burgemeester Van Wouwe op dat het hier toch wat rustiger is. Niet dat wij nou zo’n suffig dorp zouden zijn, verre van dat. Maar de problemen rond de eventuele plaatsing van een kerncentrale in het Moerdijkgebied, roepen toch de nodige spanningen op. Niet alleen voor een burgemeester, maar ook voor de bevolking, want er zijn in dergelijke gevallen altijd twee stellingen. Wel of niet. Van Wouwe ziet wel de gevaren van een kerncentrale in hoewel hij zegt dat zich hier ook kalamiteiten voor kunnen doen. Hij wijst daarbij op het vervoer van gevaarlijke stoffen over de Merwede en de rijksweg. Burgemeester Va Wouwe zegt zich terdege voor te bereiden op raadsvergaderingen en commissievergaderingen. De middag voor een raadsvergadering gebruikt hij om zich mentaal voor te bereiden en nog wat stukken door te lezen. “Die stukken ken ik uiteraard wel, ook die van de wethouders, maar ik neem ze toch nog graag even door,” merkt hij lachend op.

VEELSOORTIG

Burgemeester Van Wouwe heeft het afgelopen jaar veel bedrijven bezocht. Hij ziet die bezoeken als een kennismaking en een oriëntatie. Op onze vraag of hij denkt dat hij tijdens zo’n bedrijfsbezoek een eerlijk beeld voorgeschoteld kreeg antwoordt hij: : Het ging bij die bezoeken meer om te zien wat er gemaakt wordt, wat zo’n bedrijf levert. Je praat dan wel eens met een medewerkers, maar dan meer over wat hij of zijn doet. Al met al krijg je natuurlijk een indruk die je door de directie van het bedrijf geschonken wordt. In de gesprekken die ik met delegaties van het FNV en CNV heb gehad, realiseerde ik mij dat het o de bedrijven niet allemaal rozengeur en manenschijn is. Maar zo gaat dat, als er een overschot op de arbeidsmarkt is gaat de vraag anders reageren.” Opgewekt voegt hij daaraan toe: ”Ik sta overigens wel versteld van het veelsoortige bedrijfsleven hier. Je komt werkelijk van alles tegen, in alle uithoeken van dit dorp. Kenmerkend vind ik ook dat het bijna allemaal geboren Hardinxveld-Giessendammers zijn. Die mensen hebben steeds weer vernieuwd en zijn rap in hun aanpassingen en het volgen van de markt geweest. Daar heb ik veel bewondering voor.”

RIGOREUS

Uiteraard komen we ook even op zijn eigen “werkplaats” terecht. Burgemeester Van Wouwe uit dadelijk zijn waardering voor het ambtenarenkorps welke hij het predikaat “een goed werkend geheel” meegeeft. Hij zegt een voorstander van kleine gemeenten te zijn en derhalve is hij blij dat Hardinxveld-Giessendam de dans van de gemeentelijke herindeling is ontsprongen. Hij is overigens helemaal niet zo te spreken over die herindeling die hij veer te rigoreus vindt. “Het trekken van kleine bijzondere gemeenten gaat heel vaak ten koste van het sociale leven in die gemeente. Zij hadden eerst hun eigen gemeenteraad, hun eigen bedoeninkje, alles was lekker dichtbij en vertrouwd. Ze hadden iets om voor te knokken, om zich voor in te zetten. Nu komt dat allemaal veel verder van hen af te staan. Kleine gemeenten denken vaak dat ze er maar bij hangen en soms is dat ook zo,” vertelt Van Wouwe.

Wat zijn voorzitterschap van de gemeenteraad betreft merkt hij op: “De raad is hier een stuk politieker getint dan in Klundert en dat heeft uiteraard zijn invloed op de raadsvergaderingen. Ik moet hier behoorlijk op mijn tellen passen. Maar wat mij betreft gaat de samenwerking prima. Ik vind het ook wel leuk, anders zou je maar indutten.”

Overigens staat de tijd niet stil he, alles verandert. Misschien zijn wij wel een wat moderner burgemeestersgezin

EEN BEROEP

De middag voor de raadsvergadering wordt door de heer Van Wouwe gebruikt om zich “op te laden” voor het politieke steekspel ’s avonds. Dan is hij dus niet of helemaal niet aanspreekbaar. Wat betekent dit voor zijn vrouw. Heeft zij daar moeite mee? “Welnee, wij hebben dit werk 10 jaar geleden samen gekozen, dan weet je dus wat het betekent,” zegt mevrouw Van Wouwe opgewekt. Ze kijken elkaar eens aan en dan zegt hij: “burgemeestersvrouw zijn is in mijn ogen een beroep. Net zoals ik dat vind van vrouwen van een arts, dominee of notaris.” Ze reageert er war lachend op en zegt dan: “Zijn ambt houdt voor mij ook werk in, dat is duidelijk en dat doe ik dan ook. Maar ik ben bijvoorbeeld niet geneigd om in allerlei besturen te gaan zitten. Dat ligt mij gewoon niet. Ook daarop zijn natuurlijk uitzonderingen en een daarvan is het Rode Kruis. Daar ben ik in Klundert wel bestuurslid van geweest maar dat trok me wel.” Op een burgemeestersvrouw wordt gelet, ze wordt bekeken en al is het allemaal nog zo vriendelijk bedoeld, toch kunnen we ons voorstellen dat een burgemeestersvrouw dat niet zo leuk vind. Hoe is het om in een soort glazen huisje te leven? “Ja, hoe is dat. Het went, ik heb er nooit zo’n moeit mee gehad, je moet och zelf je leven inrichten. Je moet geen dingen doen die mensen ernstig zouden kunnen kwetsen, maar dat zou ik anders ook niet gedaan hebben. Overigens staat de tijd niet stil he, alles verandert. Misschien zijn wij wel een wat moderner burgemeestersgezin,” lacht ze vrolijk. Onze burgemeestersvrouw is een buitenshuis werkende vrouw. Sinds enige tijd werkt ze vijf ochtenden per week op het laboratorium van het gemeenteziekenhuis te Sliedrecht. “Dat vind ik heel fijn. Ik werk daar drie uur per dag, hoewel vijf dagen per week toch wel erg veel is. Ik prik daar bloed en doe andere werkzaamheden. Ik ben verpleegkundige, maar hoe gaat dat. Je trouwt, er komen kinderen en dan kun je niet meer werken. Nu zijn ze groot en alledrie de hele dag van huis. Overigens werkte ik in Klundert ook twee ochtenden [er week in het ziekenhuis. Ik vind het leuk om zelf te werken,” zegt ze.

AFWASSEN

Als de vrouw des huizes werkt dient de echtgenoot ook zijn steentje bij te dragen. Gaar dat bij u ook zo, vragen wij de burgemeester, Hij moet daar smakelijk om lachen. “Nou en of, ik was wel eens af en dat vind ik nog leuk ook. Stofzuigen doe ik ook maar daar heb ik een hekel aan. En verder houd ik de tuin bij.” Of het eerste goed gebeurd kunnen we niet beoordelen maar de tuin staat er fraai bij, zoals we vanuit de gezellige erker van hun woonkamer kunnen zien. Dat is trouwens maar een klein deel want over het bruggetje ligt nog een flinke moestuin en dat is het domein van zoon Alexander, die daarmee verbluffende resultaten behaalt.

Als wij vragen of de familie Van Wouwe spijt heeft van de stap die ze een jaar geleden namen zeggen ze volmondig; “We hebben nog geen moment spijt gehad. Het is hier heerlijk. Her huis is prachtig en lekker ruim, we hebben een fijne tuin en de mensen zij ontzettend aardig. Nee hoor, spijt hebben we niet.”

In het begin van ons gesprek had burgmeester Van Wouwe opgemerkt dat hij Klundert niet als eindstation zag. Hoe zit dat met Hardinxveld-Giessendam, wel of geen eindstation? Ernstig merkt hij op: “Ik heb er geen idee van of hier mijn eindstation ligt. Daar heb ik nog niet over nagedacht en daar denk ik ook niet over na. Ik weet het gewoon niet. Ik weet wel dat ik burgemeester blij, ik hou van dit vak. Ik kan hierin helemaal mezelf zijn.”