Johan en Eline Klein uit Hardinxveld-Giessendam schepen voor twee jaar in bij Mercy Ships

HARDINXVELD-GIESSENDAM Johan Klein (38) en Eline Klein (29) staan samen met hun zoontjes Mees (3) en Siebe (bijna 5 maanden) uit Hardinxveld-Giessendam aan de vooravond van een groot avontuur: zij gaan vanaf januari wonen en werken op een ziekenhuisschip van organisatie Mercy Ships. Voor minimaal twee jaar. Het is een langgekoesterde droom, die nu werkelijkheid wordt.

door Eline Lohman

Nog een paar maanden en dan is het zover: dan verlaat het gezin Klein het dorp, om aan boord te gaan van de Africa Mercy. Het gaat om het feit dat medische zorg beschikbaar wordt gesteld aan mensen die normaliter uberhaupt geen toegang hebben tot medische zorg. Twee jaar geleden meldden de twee zich al aan. Ze moesten veel geduld hebben, maar hebben gemerkt dat die tijd ook wel echt nodig was. Het is het juiste moment om te gaan, geven Johan en Eline aan. Vaccinaties, paspoorten, verzekeringen, voogdij over kinderen, je uitschrijven in Nederland en dus ‘een soort wereldburger worden’: er moet heel wat geregeld worden. Inclusief het opzeggen van hun huis, het opslaan en verkopen van hun spullen en het volgen van een speciale cursus in Texas, Verenigde Staten. Maar het zal het allemaal waard zijn, verwachten Johan en Eline. Johan, die projectadviseur in de zorg is: ,,Mercy Ships heeft al sinds mijn tienerjaren een bijzonder plekje in mijn hart. Ik ben onder de indruk van wat zij belangeloos doen voor mensen die geen toegang hebben tot medische zorg. Sinds Eline en ik elkaar kennen, hebben we allebei altijd het verlangen gehad naar het delen van het leven. Dat doen we nu met een open, gastvrij huis, bijvoorbeeld. Toen we nadachten over hoe we dit nog verder vorm kunnen geven, besloten we ons in te gaan zetten voor een organisatie waarin ‘delen’ centraal staat, om zo ons leven te delen met alleen al 450 andere vrijwilligers. Dat community-leven spreekt ons aan. We gaan onze tijd, onze energie en ons geld delen op het schip.”

HOTELSERVICEMANAGER

Johan in de rol van hotelservicemanager, waarbij hij verantwoordelijk is voor het hospitality team, het housekeeping team en het events team. Hij is er verantwoordelijk voor dat nieuwe vrijwilligers op een comfortabele manier aan boord komen. Dat ze een geschikte, schone hut hebben, dat ze de weg weten aan boord en dat ze op de hoogte zijn van alle geldende regels en voorschriften. Ook is Johan verantwoordelijk voor evenementen, zoals wanneer hoogwaardigheidsbekleders aan boord van het schip zullen komen om een kijkje te nemen. En Eline zal haar moederrol verder voortzetten, om er te zijn voor hun kinderen. Ook zal zij helpen bij activiteiten die op het schip worden gehouden. De twee vinden het spannend om huis en haard achter zich te laten en niet te vergeten familie en vrienden. ,,Maar ook weer niet, want God heeft dit verlangen in ons hart gelegd en daar vertrouwen wij op. We krijgen veel support uit onze omgeving. Belangrijk, want we kunnen dit niet doen zonder die steun. Het is een heel avontuur, maar het geeft ons ook rust, want dit is wat wij graag willen doen. Onze omgeving ziet dat we er enthousiast van worden. Nu het dichterbij komt, vinden ze wel dat het dubbel voelt. Want straks wonen bijvoorbeeld de kleinkinderen niet meer om de hoek.” Zie www.familiekleinaanboord.nl, ook voor donaties.

OPGROEIEN AAN BOORD

Johan en Eline vinden het mooi om hun kinderen op zo’n jonge leeftijd met allerlei mensen in aanraking te laten komen. ,,Onze kinderen groeien de komende twee jaar op in een internationale omgeving. Want er zijn zo’n veertig nationaliteiten aan boord. Heel waardevol om de kinderen dit mee te kunnen geven. Het is wel spannend om te zien hoe het gaat met de taal. De oudste gaat naar een pre-school, waar Engels gesproken wordt. De kinderen zijn nog heel jong en flexibel - het komt vast goed allemaal. Ze zullen zich ongetwijfeld snel aanpassen. Maar er breekt voor ons nu weer een andere fase aan. Relaties met familie en vrienden krijgen een andere vorm en veel valt weg, zoals files en bepaalde zorgen, omdat je weinig materieel hebt. En het is ook niet zo dat we onze geliefden twee jaar niet zullen zien - we kunnen met verlof, één of twee keer per jaar.”