Na 47 ruim jaar in het onderwijs neemt juf Gerry Klop binnenkort afscheid van de Ichthusschool in Hardinxveld-Giessendam

HARDINXVELD-GIESSENDAM Haar vertrouwde lange vlecht op de rug was de afgelopen 46 jaar een vaste waarde op de Ichthusschool - ,,een school waar je echt jezelf kunt zijn”- aan de Pauwtjesmolen in Hardinxveld-Giessendam. De laatste 25 jaar vooral als IB-er, intern begeleider. Veel leerlingen kwamen even stoom afblazen, hun problemen vertellen of gewoon even gezellig kletsen in het ‘kamertje van juf Gerry’ in de centrale hal van de school.

door Walter Leendertse

,,Als IB-er ben je in de school aanwezig als ondersteuning van leerlingen, maar ook van de docenten en ouders”, legt Gerry uit. Dat is meteen ook het mooie van haar vak; ,,Zorgen voor dat wat moeilijk is of gaat en daar samen met alle betrokken partijen en soms zelf externe partijen, zoals het wijkteam of een psycholoog, een oplossing voor zoeken.” Toen Gerry ooit 48 jaar geleden begon op de Rehobothschool waren er geen IB-ers. ,,Je werd voor een groep leerlingen gezet waarbij de meeste kinderen prima mee konden komen en sommige kinderen niet, dat was nu eenmaal zo. Soms schiet er nog wel eens een leerling van vroeger door mijn hoofd waarvan je had gewenst dat die de begeleiding had gekregen die we vandaag de dag kunnen bieden.” Na twee jaar op andere scholen te hebben gewerkt kwam Gerry op de Ichthusschool terecht. ,,Het was een nieuwe school, we waren met een klein team van vier klassen en mochten samen met de directeur de school helemaal inrichten. Ik zie nog wel eens onderwijsmateriaal voorbij komen wat we tóen hebben aangeschaft.” 

ZICHTBAAR EN BEREIKBAAR ZIJN

In de jaren die volgden trouwde Gerry en kwamen er kinderen, voor veel vrouwen in die tijd een reden om te stoppen met werken. Gerry bleef werken, gesteund door haar moeder die jong weduwe was geworden. Zij kwam regelmatig thuis oppassen. Langzaamaan kwam er steeds meer kennis over het begeleiden van het onderwijsproces en kwamen de eerste remedial teachers en intern begeleiders om de hoek kijken. Gerry nam de taak van IB-er op zich, eerst voor een middag in de week waarbij ze alles met de hand en in multomappen deed. Later zou het haar volledige baan omvatten. In de laatste jaren voor drie dagen in de week in combinatie met wat directietaken, omdat de school in die tijd zonder directeur zat. Volgens haar collega’s maakte ze van die drie dagen altijd een fulltime baan want ,,je moet zichtbaar en bereikbaar zijn voor de school en ouders.”

VERANDERENDE ONDERWIJSONTWIKKELINGEN

Tijdens haar loopbaan als IB-er mocht Gerry al veel kinderen, ouders en collega’s helpen en ondersteunen. Een groot onderdeel van haar baan betrof het op de hoogte blijven van de steeds veranderende onderwijsontwikkelingen. ,,Ik was pas geleden bezig met het opruimen van mijn kamertje, toen ik een vuistdik pakket met certificaten van bijscholingen tegenkwam.” Eén van de grootste veranderingen van de afgelopen jaren is volgens Gerry de digitalisering. ,,Er moet veel meer geadministreerd worden. Wij zijn een echte toets- en controlecultuur geworden en dat vind ik voor een deel best jammer. Het neemt toch wel de charme van het lesgeven en aanleren weg. Tegelijk is het voor mij als IB-er inmiddels onmisbaar geworden. Juist door het leerlingvolgsysteem wat we tegenwoordig hebben kan ik de nodige hulp bieden. Vroeger had je vooral oog voor de klas in zijn geheel en maakte je een klassenplan. Tegenwoordig kun je door het leerlingvolgsysteem veel beter individueel begeleiden.” 

Alles wat kinderen thuis kunnen leren, hoeven ze niet op school te leren

Gerry nam als IB-er vaak het voortouw in managementveranderingen zoals het passend onderwijs, waardoor leerlingen langer in het reguliere onderwijs begeleid kunnen worden, waarbij ze altijd de leerling als individu centraal stelde. Naast de digitalisering zijn er volgens Gerry ook meer opvoedkundige taken op het bordje van de scholen terecht gekomen. ,,Vroeger leerde je kinderen lezen en rekenen en bracht je ze kennis bij. Tegenwoordig hebben we te maken met eenentwintigste-eeuwse vaardigheden, seksuele vorming, voeding, mediawijsheid en sociale vaardigheidstraining. Niet dat dat per se verkeerd is, sommige vaardigheden zijn echt wel nodig, maar ik kan me erg goed vinden in wat een oud-directeur ooit zei: ,,Alles wat kinderen thuis kunnen leren, hoeven ze niet op school te leren.”

HERINNERINGEN

Terugkijkend op een mooie onderwijsloopbaan komen er de nodige herinneringen opborrelen. ,,Ik ben erg trots op die autistische jongen die we met de nodige begeleiding tóch bij ons op school, in zijn vertrouwde omgeving, konden houden. Of dat meisje dat met kerst uit huis geplaatst moest worden, terwijl er nergens plaats was. We hebben toen als noodoplossing een kamer bij ons thuis beschikbaar gesteld, wat uiteindelijk niet nodig was, omdat er ad hoc toch nog een andere plek gevonden werd. Daarnaast zijn overlijdens van leerlingen en ouders of nare vechtscheidingen vaak indrukwekkende gebeurtenissen, waar je als IB-er zo goed mogelijk de juiste hulp probeert te zoeken.” Soms werden, ondanks de inspanningen van Gerry, hulpvragen niet opgelost en in het ergste geval haalden ouders dan hun kind van school. ,,Ik ben in die jaren nooit met boosheid of frustratie richting mensen uit elkaar gegaan, maar het voelde wel als falen.”

GELOOF

Het geloof speelt voor Gerry een belangrijke basis voor haar werk. ,,Goed zijn voor je naaste, dat is eigenlijk precies wat een IB-er doet. Je zoekt het beste voor een leerling, voor ouders of voor een collega.” Op dit vlak leerde ze veel van haar oud-directeur Gerrit Sikkema. ,,Dat was een integere, gelovige man die alle tijd voor je nam en altijd heel behulpzaam was, vooral als hij zag dat je sommige dingen lastig vond.” Gerry, die tussen haar werkzaamheden door ook nog godsdienstlessen gaf op de Merwedeschool, voelde zichzelf wel eens de identiteitsdrager op school doordat ze bijvoorbeeld kritisch meekeek bij de aanschaf van methodes. Tegelijkertijd vond ze zichzelf ook wel tekortschieten: ,,Ik had graag nóg meer van mijn christelijke identiteit uitgedragen.”

CONTACTEN MISSEN

Met het pensioen in het vooruitzicht merkt Gerry op dat ze de contacten wel heel erg gaat missen. ,,Ik had contacten met alle verschillende partijen, dat valt ineens weg. Al die jonge collega’s, waarvan sommige mijn kleinkind hadden kunnen zijn, houden je jong en fris.” Collega’s en leerlingen kennen juf Gerry als een betrokken en hardwerkende collega die aan iedereen een luisterend oor bood. De steevaste M5-rondes, waarbij er door juf Gerry aandacht werd gevraagd voor het pestprotocol, het niet-meewerkende digibord tijdens presentaties, de ondoorgrondelijke mappenstructuur op haar computer en haar rijke ervaring op het gebied van begeleiding en onderwijsontwikkelingen zullen zeker worden gemist. ,,Ach, ze kunnen me altijd bellen wanneer ze omhoog zitten”, besluit Gerry die momenteel haar expertise al weer elders op een school in Groot-Ammers inzet. ,,Ik moet toch nog wel iets bedenken hoe ik mijn hersenen gaande kan houden en tot die tijd help ik graag waar het kan.”

Op maandag 13 maart is er tussen 14.30 en 15.15 uur gelegenheid voor ouders van (oud)leerlingen om juf Gerry de hand te drukken in de hal van de Ichtusschool aan de Pauwtjesmolen. (Oud)collega? Zij zijn welkom tussen 15.45 en 17.00 uur op de afscheidsreceptie.