Leden van RoparunTeam 293 Steamwork: Joy Stam.

Even voorstellen

Mijn naam is Joy Stam en ik kom uit Hardinxveld-Giessendam. Ik ben 28 jaar en ik ga dit jaar voor de 5e keer mee. Of eigenlijk 4,5 zoals ik het zelf vaak noem. Mijn eerste editie in oktober 2021 was een ‘halve’ wegens Covid.

Waarom doe je mee aan de Roparun?

Het gevoel wat een Roparun-weekend je geeft is lastig te omschrijven. Ik denk dat vrijwel iedereen een persoonlijke reden heeft om zich in te zetten voor de (na)zorg van mensen met kanker. Zo denk ik altijd terug aan mijn lieve opa en oma. Maar het meest bijzondere is nog de boost van emoties die je voelt wanneer je daar bent. Mensen van alle hoeken uit het land, met verschillende levens, afkomsten, functies en leeftijden komen in dit weekend samen voor maar één doel. Roparun brengt samen en laat je beseffen wat écht belangrijk is in het leven.

Hoe heb je je voorbereid op deze uitdaging?

Ik heb niet een speciale manier van voorbereiden. Doordat ik meega als fysio hoef ik niet te trainen. In de week van tevoren probeer ik wel rustig aan te doen om zo uitgerust mogelijk te starten aan dit weekend. In het weekend is er weinig tijd voor slaap.

Wat is het mooiste dat je hebt meegemaakt tijdens een Roparun?

Eigenlijk is het hele weekend één bijzondere ervaring. Het is een soort van rollercoaster aan gebeurtenissen achter elkaar. Als campercrew staan we soms op de mooiste plekken zoals bij een boer waar we een prachtige zonsondergang zien of bij een brandweerkazerne waar we gebruik kunnen maken van een douche! Dat is pure luxe hoor, over het algemeen staan we bij een parkeerplaats zonder douche, toilet of zo. Ach ja, dat is Roparun. Uiteindelijk is de finish natuurlijk het allermooiste. Ik heb het geluk gehad dat ik elk jaar het laatst stuk mee heb kunnen fietsen op de route. Wat een ervaring is dat! Ik hoop dat Hardinxveld-Giessendam dit jaar ook massaal naar buiten gaat om ons aan te moedigen, want dit voelt zo bijzonder. Ik voel de traantjes dan wel prikken. De finish is toch de plek waar uiteindelijk de ontlading komt. We hebben het weer gedaan!

Welke plek op de route vind je het meest indrukwekkend?

De plekken waar mensen buiten staan, zijn het meest bijzonder. Je ziet spandoeken, kinderen delen snoepjes uit, mensen moedigen aan. Vorig jaar heb ik een heel dorpsfeest gezien waarbij de deelnemers door de feesttent gingen waarbij we aangemoedigd worden onder het genot van een biertje. Maar ook de mensen die in de ochtend aan hun koffietje in hun voortuin zitten, geweldig! Dit jaar zullen we ook langs het Lokaal Gezondheidscentrum gaan waar mijn oefentherapiepraktijk zit. Ik denk dat dit extra bijzonder voor mij gaat zijn. Stiekem kijk ik al vaak naar buiten en bedenk ik hoe de Wieling er hopelijk uit gaat zien.

Wat maakt jouw team zo bijzonder?

Hoewel ik mijn teamgenoten in het dagelijks leven eigenlijk nooit tref, andere kring, andere levensfase etc, voelen zij allemaal een beetje als familie. In zo’n weekend heb je geen woorden nodig, maar gewoon even een knuffel. Dat is onder andere waarom Roparun zo verbindt.

Hoe motiveer je jezelf en je teamgenoten als het zwaar wordt?

Dat gebeurt vanzelf. Tegenvallers worden opgelost en we kijken naar elkaar om wanneer het minder gaat. Zoals ik al zei een knuffel of een warm bord macaroni is vaak genoeg.

Als je de finish haalt, wat is dan het eerste dat je doet?

De vraag is natuurlijk, wanneer je de finish haalt. We gaan ervanuit dat het gewoon weer lukt! Bij de finish zoek ik gelijk mijn familie op. Een dikke knuffel, een traantje en daarna feest vieren met het team op de Coolsingel! Wanneer ik thuiskom ben ik heel blij met mijn douche en bed.

.