Jaco Vonk ongeslagen kampioen in interne competie van Schaakclub De Giessen en Linge

GIESSENBURG Tijdens de laatste ronde van de interne competitie van schaakclub De Giessen en Linge werd Jaco Vonk ongeslagen kampioen. Deze prestatie had hij in het seizoen 2011-2012al eerder geleverd. Aan zijn totaal van 16 kampioenschappen kan niemand tippen. Gela Nikoladze werd tweede en Eddy Korevaar eindigde op de derde plaats in de interne competitie. 

Tony Else was deze avond de aangewezen speler om het Jaco Vonk moeilijk te maken. De opening verliep rustig. Op de 10e zet sloeg Tony Pe5xc6 en Jaco kon terugslaan met dame of pion. Jaco koos de dame. Zonder zwarte lopers zette Tony zijn pionnen daarom op de zwarte velden en droomde al van een koningsaanval. Hij schrok terug voor de lange rokade kunnen kiezen vanwege zwarte spookdreigingen. Met de koning in het centrum was wel elke kans op voordeel verkeken. Er volgde dameruil en daarmee was stelling wel erg in balans (0.00), remise dus. Hiermee werd Jaco ongeslagen kampioen. 

Elmar Bottema zat dit jaar voor de derde keer tegenover Gela Nikoladze. De tussenstand was 1-1. Grappig was dat Gela net als Hans vorige week geen afstand wilde doen van zijn pion op c4 na d5xc4 en speelde daarom b5. Dat gaf Elmar de mogelijkheid om met Pf3-e5 de zwarte toren op a8 in het schootsveld van de witte loper op g2 te brengen. Na het offeren van een stuk op c6 ontstond een materiaalverhouding toren + pion versus 2 stukken. En dat het Elmar een week eerder ook al tegen Hans Karelse op het bord gehad! De zwarte pion op c4 had nogal wat aandacht van Gela nodig, ook na ruil van de dames. Het eindspel was voor beiden ingewikkeld. Elmar had twee torens, terwijl Gela een toren, loper en paard had. Op een gegeven moment viel wit tegelijk de zwarte loper en een paard aan. Zwart gaf zijn paard op maar grabbelde wat pionnen op de koningsvleugel mee. Het leek uiteindelijk remise te worden, maar toen greep Elmar met Td6 vreselijk mis. Hij gaf op vanwege Txe5+. Gela werd hiermee tweede in de eindrangschikking. 

Henk Boot speelde tegen Michaël Houweling. Henk koos met zwart voor een opzet die hij in het verleden vaak speelde, maar bepaalde aspecten waren wat roestig geworden. Na een minder safe voortzetting joeg Michaël het paard van h5 naar g7 en sloeg het met zijn loper. Hiermee kwam het veld e5 vrij voor zijn dame op a5. Jaren geleden vond Henk deze zet wel tegen Hans Karelse, maar dit keer verhinderde de roest deze zet. Michaël profiteerde dankbaar met Pd5 en met Lc6xd5 sloot Henk zijn dame “buiten”. Nu kreeg zijn stelling na het fraaie witte Lxg6! een desastreuze aanblik. Ook de computer vond het “straal verloren” en oordeelde tot maar liefst > +5 in wits voordeel. Maar Michaël vreesde voor de zwakte van zijn h3 pion met twee zwarte torens op de h-lijn. Zijn keuze voor Kh2 was ongelukkig en gaf Henk de mogelijkheid met Lb6 een kwaliteit terug te winnen met slechts minimaal nadeel. Henk koos ervoor om na 32. Le6 in te gaan op een gelijk eindspel van een witte dame tegen 2 zwarte torens. Maar Michaël vond het blijkbaar moeilijk om zich bij een remise neer te leggen en speelde door met een pionnetje meer. Na het zwarte brak zijn tijdgebrek hem bijna op, want hij bewoog zijn koning van f3 naar e3, maar zag juist op tijd dat Te5+ dan gelijk zou verliezen. Gelukkig had hij de koning nog “bij de hand” en kon Kg3 spelen. Henk kon vrede hebben met remise via eeuwig schaak en bood dat dan ook aan op zet 47. Maar Michaël was met minder dan 1 minuut op de klok nog steeds op zoek naar meer. Tja, dan dreigt de kous op de kop en zo geschiedde. Op zet 51 ging Michaël door zijn vlag en claimde Henk een volstrekt onverdiende overwinning. Hiermee eindigden zij op de 4e (Henk) en 5e (Michaël) plaats in de eindrangschikking.  

In de partij tussen Hans Karelse en Louis Rutgers stond Hans wat makkelijker stond, volgens de computer was er niet veel aan de hand. Dat veranderde toen na g4 van Hans, Louis zich liet verleiden tot een blokkade met g5. Hans vervolgde doortastend met h4, opende de h-lijn opende voor zijn toren. Vanaf dat moment werd de stelling voor Louis penibel. Er volgde een dodelijk loperschaakje op b3 en vervolgens voltooide Hans de partij fraai met Txh7+ en ondekbaar mat in twee. Hij eindigde hiermee op de 6e plaats en heeft dit seizoen de meeste partijen in de interne competitie gespeeld, nl. 30.

Pieter Verdoorn speelde tegen Bert van Hees. Het was aan het einde van de opening een gelijke stand, maar Pieter vergiste zich op de 13e zet deerlijk. Na een zwart Pxf3+ moest hij dit paard wel slaan en kon Bert met d5-d4 een stuk winnen. Dat vergalde het witte speelplezier volledig. André van Wingerden en Martijn Stam kwamen gelijk uit de opening. Het was grappig om te zien dat al op de 15e zet wit de beschikking had over half-open lijnen voor zijn a- en h-toren. Hoewel de computer dat niet erg bijzonder vindt, had André hiermee wel extra mogelijkheden. Er ontstond een 4-toren eindspel, waarin Martijn zich met het dichtschuiven op de damevleugel met b5-b4 strategisch ernstig vergiste. Zijn geïsoleerde vrije d-pion was hierna ten dode opgeschreven. Na de voortijdige oversteek van de koning naar de damevleugel, dwong André met Td1+ nogmaals torenruil af en won hierna eenvoudig. 

Bert van Geldere kreeg geen vat op de openingsopzet van Martijn Koutstaal en koos met 14. d2-d4 het verkeerde pad. Nu ging het van kwaad tot erger, zeker toen de witte loper op b2 verloren ging na het zwarte Dxb5. Gerard de Gans zette er tegen Madelon Dane weer flink het tempo in. Op een gegeven moment bedroeg het tijdsvoordeel van Gerard zo’n 30 minuten. Al in het begin van de partij liet Madelon zich verleiden tot pionwinst met Lxa3. Gerard speelde eerst even Dc2 pas daarna Ld6. Maar gewoon direct Ld6 had zwart een stuk gekost! Nu bleef de partij in een ingewikkelde balans. Later tastte Madelon met Kd7 opnieuw mis. Na Pe5+ moest ze weer terug naar e8 en boekte Gerard torenwinst met d7+. De stelling was hiermee voor Gerard wel gewonnen, maar het kostte hem nog heel wat om Madelon tot overgave te dwingen.

Anne van Heelsum speelde tegen Jan Post, die zich niet realiseerde dat Anne juist bezig was aan een mooie reeks overwinningen. Jan was ook nog zo royaal Anne op zet 9 een pion cadeau te doen en even later zelfs een vol stuk. Maar Jan gaat al “wat langer” mee op de schaakclub (sinds 1964!) en opgeven is een woord dat in zijn woordenboek echt in de kleine lettertjes in een achteraf hoekje staat. Dus de rug rechten en doorspelen! En dat geworstel leidde na zo’n 30 zetten tot het terugwinnen van het stuk, toen Anne even onvoldoende oplette. De stelling was weer min of meer gelijk, zeker toen de dames werden geruild. Een pionnetje achter is nog wel te doen, zo stelde Jan en maakte hiermee een eind aan de overwinningenreeks van Anne. 

Edwin Morks stond al snel goed tegen Kyriakos Gelinos. Dat vertaalde zich in een materiële voorsprong van steeds meer pionnen. Toen de meeste stukken waren geruild, was de winst van Edwin duidelijk. Martijn Meerkerk trof Rob van Driel, die deze avond zijn draai niet had. Een wit paard gaf een dodelijk schaak op c7, waarbij niet alleen de toren toren op a8, maar belangrijker nog, de dame op e6 in het schootsveld van dat paard lagen. Over en uit dus. Als laatsten waren Arnold van Es en Jan Troost bezig. Er resteerden steeds minder stukken op het bord en steeds minder tijd op de klok voor beiden. Het aantal kibitzers rond het bord nam flink toe. Beide spelers hadden nog hun dame op het bord en het aloude gezegde luidt dat je op dames zuinig moet zijn. Dat was Arnold niet en Jan kon zomaar de witte dame slaan, maar zag het niet. Toen Jan zijn zwarte dame niet in veiligheid bracht, was Arnold er wel als de kippen bij dit geschenk in ontvangst te nemen. Arnold verzuchtte na afloop dat hij wel een heel raar schaakseizoen achter de rug heeft: het weggeven van gewonnen stellingen en de winst opstrijken in partijen waarin hij glad verloren had gestaan. Tja, eerst maar eens bijkomen van deze ervaringen.