'Voortborduren op wat ik heb geleerd'

28 februari 2012 om 00:00 Voorlezen Nieuws

Hanneke, 21 lentes jong, is zijn grote liefde. Hij leerde haar kennen tijdens zijn reis. In figuurlijke zin dan want letterlijk kende hij haar al. Ze loopt stage bij Youth for Christ in haar woonplaats Gorinchem. Koen is hiervoor als vrijwilliger actief. Aan boord van de Logos Hope, varend op de Rode Zee, kreeg hij een mailtje van haar. ,,Omdat ze nieuwsgierig was naar mijn ervaringen. Op mijn beurt wilde ik weten hoe zij het heeft ervaren om een zendingskind te zijn. Hanneke heeft dertien jaar van haar leven in Thailand doorgebracht.'' Het bleef bij wederzijdse nieuwsgierigheid. De vonk sloeg pas over toen Koen eventjes thuis was vanwege het overlijden van zijn oma. Tijdens zijn bliksembezoek aan Nederland sprak hij af met Hanneke waarna ze hand in hand door het leven gaan. Toen de Logos Hope in Maleisië lag is ze zestien dagen overgekomen.

H'VELD-G'DAM - De 27-jarige Koen Westrik uit Hardinxveld-Giessendam is na een wereldreis van 25 maanden terug in Nederland. Hij deed met de Logos Hope, een christelijk zendingsschip, vier continenten aan. Net aan wal (hij keerde 12 februari terug, red.) kijkt hij er alweer naar uit zijn vleugels te spreiden. Maar dan definitief. ,,Hanneke en ik delen de gedachte dat we net als haar ouders zendingswerk willen verrichten. Ik heb de afgelopen twee jaar ervaren dat evangelisatie bij me past. Het heeft me veel levenservaring en voldoening gegeven.'' Door Erik de Bruin

26 landen

Dat het schip koers maakte in oostelijke richting was voor Koen een onverwachte wending. Hij stapte 11 januari 2010 in het vliegtuig naar Jamaica in de verwachting dat de Logos Hope twee jaar lang hoofdzakelijk in het Caraïbisch gebied zou blijven dobberen. Om daar de contacten aan te halen met de lokale bevolking en hen het geloof over te brengen. Hij mijmerde er wel over dat het schip de Atlantische Oceaan zou oversteken om tijdens het WK Voetbal in Zuid-Afrika de christelijke boodschap uit te dragen. Het schip stak ook de oceaan over, maar voer nog een eindje verder. ,,We hebben in totaal 26 landen aangedaan. Bij elke bestemming werd ons verteld over de cultuur van het land.''

'Verantwoordelijkheden'

Hij zegt zich geen toerist te hebben gevoeld: ,,Natuurlijk kijk je om je heen en voel je je rijk doordat je dit allemaal mag ervaren. Waar ik het voor deed waren de contacten. Die legde je zowel aan boord als buiten het schip. Aan boord had je je verantwoordelijkheden. Ik heb in de keuken gewerkt, op het dek, als schoonmaker … van alles eigenlijk. Je werd zelfs opgeleid tot zeeman. Zo heb ik het schip anderhalf uur mogen sturen op de Atlantische Oceaan. Het christelijke geloof speelde een centrale rol. Moeilijke momenten waren er natuurlijk ook. Je bent het niet altijd met elkaar eens en hebt ook wel eens woorden. Het voordeel is wel dat we allemaal putten uit de Bijbel. Daardoor ben je, denk ik, vergevingsgezinder en los je problemen sneller op.''

'Niet blijven hangen'

Heimwee zegt hij niet te hebben gevoeld: ,,Ik ervoer het als mijn thuis. Nu ik terug ben op het ouderlijke nest voel ik geen drang om terug te keren. Twee jaar is een mooie tijd geweest. Doordat elke zes maanden mensen vertrekken en mensen van overal ter wereld overkomen om aan de boord te stappen, is het gemakkelijker afscheid nemen. Je werkt daar naartoe. Via facebook blijf ik contacten onderhouden. Als ik eerlijk ben heb ik daar nog niet veel mee gedaan. Die drang voel ik nog niet. Je moet realistisch zijn en naar het heden kijken. Ik wil niet in het verleden blijven hangen, hoe mooi het ook was.'' Dat wil mede zeggen: op zoek gaan naar 'normaal' werk. Koen is opgeleid in het bank- en verzekeringswezen. Zijn laatste baan was voor verslavingscentrum De Hoop in Dordrecht, waar hij zich bezig hield met de cliëntenadministratie. Om alles goed op een rijtje te kunnen zetten heeft hij wel een cooling down-periode ingelast. Alhoewel, afgelopen weekend is hij alweer naar het zonnige Miami gevlogen. ,,Hanneke verblijft daar momenteel vanwege een afstudeeropdracht, die ze bijna heeft afgerond.'' De tortelduifjes koesteren hun al niet eens meer zo prille geluk en denken erover na over een paar jaar uit te vliegen om hun zendingswens uit te laten komen. Om het populair uit te drukken: zendingswerk is zijn ding geworden. Hanneke kreeg het met de paplepel ingegoten. Koen: ,,Vanaf het moment dat ik in Jamaica aankwam en een praatje maakte met een 'local' wist ik direct dat ik de goede keuze had gemaakt. Die man zag er fris en verzorgd uit. Uit het gesprek bleek dat hij zijn leven net een beetje op de rails had staan. Daarvoor leidde hij een Goddeloos bestaan, wat hem veel ellende en verdriet bracht. Het evangelisatiewerk van de Logos Hope had hem de juiste handvatten gegeven. Dat zijn mooie verhalen. Zo heb ik er veel gehoord. Overal ter wereld, ook in Islamitische landen. Ik ben in elk opzicht een rijker mens geworden en wil graag voortborduren op wat ik heb geleerd. Maar dan wel het liefst in één land en voor een langere tijd op één plek waardoor je het christen zijn kan overbrengen in niet alleen woorden, maar ook in daden.''

Tot slot van het interview wil hij sponsoren, familie, vrienden, kerkleden en zakenleden bedanken die hem hebben gesteund. ,,Ook wil ik God de eer geven dat ik dit heb kunnen doen.'' Op www.survivalkoen.nl zijn verslagen te lezen van zijn wereldreis op de Logos Hope.