Postbode Juultje: Praatjes

Woensdag wordt het prutweer hoor, zal je maar vast voorbereiden daarop, ze verwachten een flinke storm en regen volgens mijn echtgenoot die altijd alle weerberichten voor mij bijhoud. s’Ochtends met het wakker worden hoor ik de regen al op het dak, weinig zin in die natte toestand, maar het is wat het is.  Dus eruit en rustig aan met een bak koffie en lekker ontbijtje wakker worden. Ondertussen verbetert het weer niet, dus nog minder zin. Maar uiteindelijk toch maar alles aan en dan het regenpak, hopelijk is het vandaag minder dan vorige week woensdag met zoveel brievenbus pakjes dat het niet allemaal in een keer in alle fietstassen paste. 

Maar op het depot aangekomen valt het gelukkig mee! Even de boel sorteren en een kort praatje met een collega en dan de regen weer in. Dan is het echt wel uitkijken want door de regen kan het zomaar op groene stenen spekglad zijn en we willen graag gewoon overeind blijven. Je begint aan alles te merken dat black Friday en Sintermop eraan komt, de reclame wordt meer en de pakjes ook natuurlijk. Het geworstel met brievenbussen is een bijkomende frustratie, een smal pakje dat in mooie zwarte brievenbus in de vorm van een envelop zou moeten maar er niet in past omdat er een klep aan de binnenkant zit zodat boeven er niet meer bij kunnen. Geen bel, alle poorten op slot en niemand thuis, dan maar naar de buren. 

Na een drie kwartier wordt het zomaar droog en gelukkig bleef dat ook zo. Dan nog twee praatjes met bekenden, eentje daarvan was een best stichtelijk praatje over het nut van vergeven, want niet vergeven is er zelf in vast zitten en degene die je niet vergeeft heeft er geen last van. En deze, iets luchtiger, een week geleden zag ik de beste man letterlijk verder strompelen met een stok in zijn hand waar ie flink op moest leunen, best een raar gezicht dat opeens zo hard achteruit gaan in gezondheid, dus even gevraagd of het wel allemaal goed ging? Nee, verkeerde goedkopere medicijnen waren het euvel. Maar er was nog een sprankje hoop want de goede medicijnen waren weer voorradig. 

En vandaag dezelfde man weer tegen gekomen ,,Hoe gaat het Piet?” Er komt een brede smile op zijn gezicht en met zijn mooie Rotterdamse dialect altijd zijn antwoord klaar. ,,Ja het gaat weer goed, ik heb een paar keer van jou gedroomd en aan jou gedacht, toen ging het opeens weer stukken beter he” ,,Ja natuurlijk”, zeg ik ,,Lijkt mij logisch, moet je gewoon meer doen!” Bij sommige mensen heb je aan een half woord gewoon genoeg, je begrijpt elkaar direct. Laatste brief in de bus, en lekker naar binnen, weer klaar voor vandaag het viel reuze mee ondanks de duistere weersvoorspellingen!

Postbode Juultje