Peulenpraat: Veerkracht!

Afgelopen week was het weer zover. Ik mocht als mentor van een horde Havo5 mentorschaapjes weer een belronde doen met bijna alleen maar goede berichten. Één leerling met een herkansing waar we nog even voor moeten duimen, waarbij uw medewerking van harte wordt aanbevolen. Ze kan alle ondersteuning gebruiken. Ik verbaas me telkens weer hoe veerkrachtig jongeren zijn. De afgelopen jaren is er in het onderwijs enorm geïnvesteerd in allerlei methodes om kennisoverdracht leuker, sprankelender, inclusiever en gedifferentieerder te maken. Een goede ontwikkeling enerzijds maar anderzijds ook een teken van onze enorme welvaart. We willen beter, hoger, slimmer, meer!

We nemen geen genoegen meer met een tekening op papier, een mondelinge uitleg of een woordjestoets waarbij je 200 woorden moet stampen. Het resultaat is dat jongeren zo min mogelijk hobbels in hun levensweg krijgen en in een gespreid bedje terecht komen met als twijfelachtig hoogtepunt de curlingouders die eigenlijk alle oneffenheden weg proberen te poetsen en bij de eerste 5,5 aan de lijn hangen met: ‘wat gaan júllie hieraan doen?’. We klagen vaak over de luiheid en ongeïnteresseerdheid van de jeugd van tegenwoordig, maar komt dat niet grotendeels doordat we het spannende, avontuurlijke en onbekende, waarbij je soms op je bek gaat en vies wordt, zoveel mogelijk weghalen? Wanneer je constant op asfalt rijdt weet je niet hoe je gecontroleerd heelhuids over een grindpad of kinderkopjesweggetje komt.

Bij mijn mentorleerlingen zaten best wel wat leerlingen wiens schoolloopbaan verre van een asfaltweg was. Doordat ze met enige regelmaat een keiweggetje, een kiezelpad of een zandweg vol modder tegenkwamen hebben ze zich ook hier doorheen geslagen. En ook degene met herkansing zal zich er doorheen slaan. Misschien niet met het gewenste resultaat dat wij voor ogen hadden,maar altijd sterker dan hiervoor. Deze week zijn de eindpresentaties van mijn theaterklassen. Ze schrijven zelf een theaterstuk waarbij ik hen help en zo nu en dan wat advies geef. Tijdens de eindpresentatie doe ik helemaal niets en dat weten ze ook. Ze moeten het met elkaar rooien op het podium. Dat is heel spannend, maar het is nog geen enkele keer in de soep gelopen, zolang ik hen maar het vertrouwen geef dat ze het echt wel met elkaar kunnen oplossen. Elk jaar zitten er weer een paar leerlingen bij, die in de ‘normale’ lessen moeilijk meekomen of last hebben van wat er dan ook maar in hun rugzakje zit. Ik nodig vaak de lesgevende docenten ook uit om eens naar de eindpresentatie te komen kijken, waarbij het al meerdere malen is voorgekomen dat monden openvielen. Jongeren kunnen echt heel veel meer dan we denken. Laat onze vooroordelen het niet winnen van hun veerkracht!

Walter Leendertse