Peulenpraat: Reunie angst

Onlangs was er een reünie op de Calvijnschool. Uw schrijver was niet van plan om te gaan en daar waren goede redenen voor. Ik heb nooit de illusie gehad dat ik veel indruk heb gemaakt. Het gevolg is dat ik ga bedenken hoe zo’n middag eruit zal zien en dan kom ik in allerlei horrorscenario’s terecht.

De grootste angst is dat mensen mij niet zullen herkennen. Dan loop je door een gang en zie je een oude leraar die iets zegt als: “ja, jij hebt wel een bekend gezicht, maar ik kan even niet op je naam komen”. Vervolgens blijkt dat ze de rest van je klas wél kennen, maar dat jij blijkbaar de enige bent waarbij de hersencellen van de leraar in kwestie zeiden: “ja, dáág, dáár gaan we geen moeite voor doen”. Omdat mijn brein geen prioriteiten toekent aan nuttige informatie, weet ik meestal precies hoe mensen heten. Dan komt mijn trots in het geding en moet ik doen of ik die persoon niet ken: (“Oooh ja, meneer Schouten. U gaf Wiskunde toch?” “Engels.” “Ja, dat was het! Zat ik toch in de buurt!”).

Dit scenario had zich inmiddels diep in mijn hoofd genesteld, maar op de dag zelf werd ik bevangen door de angst om iets te missen. In blinde paniek zocht ik naar medestanders, maar niemand van mijn vrienden (en tevens oud-klasgenoten) wilde gaan. Angst is een goede raadgever en uiteindelijk besloot ik toch maar te gaan. Als een sociaal experiment. Overwinnen van angsten, het leven begint buiten de comfortzone, en meer van zulke tegeltjeswijsheden.

Ik trok mijn loden schoenen aan en liep naar de school. Daar aangekomen zag ik direct wat bekende gezichten, en er was toch een soort vertrouwdheid. Weliswaar niet in het nieuwe gebouw, maar wel in een gedeeld verleden. Wel heb ik min of meer bewust de docenten gemeden, want wat valt er nog te zeggen? Wat kun je verwachten van mensen die jaarlijks tweehonderd gezichten voor zich hebben? Maar, was u leraar en denkt u bij het lezen van dit stukje: “Ik heb aan de wieg gestaan van de grootse carrière van deze schrijver!”, dan weet u mij vast wel te vinden!

De middag verliep goed en om mij heen zag ik allerlei mensen die het erg naar hun zin leken te hebben. Mijn vrienden vroegen op de dag zelf al hoe het was en, nadat ik ze uiteraard bestraffend had aangesproken op hun afwezigheid, werd er toch druk over en weer gegoogled op oude namen en waar die namen nu uithangen.

Lang verhaal kort, als er weer eens een reünie komt: houd de verwachting lekker laag en u zult zien dat het uiteindelijk toch best leuk is!

Gijsbert Ambachtsheer