Peulenpraat: Korfbert

Oprecht, ik ben letterlijk sixseven keer begonnen aan deze column, basically omdat ik at the moment in een writersblock zat. Zo, volgens mij heb ik hiermee de ergernis van collega-columnist Ambachtsheer van vorige week in één zin samengevat. Ik weet inmiddels uit betrouwbare bronnen dat hij zich graag mag ergeren, een hobby die we gemeen hebben en die onmisbaar is voor een columnschrijver. Immers, iemand die zich nooit ergert heeft weinig stof tot schrijven. En tsja, bij wedstrijdverslagen moet je toch enigszins objectief blijven, dus ik snap wel dat je op een gegeven moment ook je eigen geluid wil laten horen en overstapt op columns. Hoewel, ook daar kreeg bij tijd en wijle de plaatselijke rivaal er mopperend van langs, met als toppunt de té enthousiaste en té luidruchtige aanmoedigingstaferelen op de Boven-Hardinxveldse velden.

Vandaag speel je je laatste wedstrijd bij Vriendenschaar, een club waar je volgens ingewijden het morele kompas van de vereniging bent. Volgens diezelfde ingewijden een moment waar je zelf al heel lang tegen aan liep te hikken. Het spel vind je niet meer leuk, de mensen in het veld vervelend, de leidsmannen en -vrouwen fluiten niet meer zoals vroeger ofwel volgens jouw standaarden. Daarnaast werd je naar eigen zeggen veel vaker dan anderen ingedeeld voor bardiensten waar je je uit pure frustratie dan maar de hele avond ophield in de keuken in plaats van achter de toog. Tel daar nog bij op dat er als eind-dertiger hogere prioriteiten zijn dan een bal door een korf te gooien en meer redenen om te stoppen heb je niet nodig. Men vind het een wonder dat je nog zo lang bent gebleven, echter aan de andere kant: je moet stoppen op je hoogtepunt. Je bent door al dat hardlopen nog nooit zo fit geweest.
Wat maakte dat je elke week weer op de fiets stapte, weer of geen weer, om dat ellendige spelletje dan maar weer te gaan spelen? Ik denk een groot verantwoordelijkheidsgevoel en plichtsbesef. Jezelf in dienst stellen van een team, samenhorigheid en meer van dat soort mooie, doch loze kreten als je ze niet uitvoert.

‘Afscheid nemen is een beetje sterven’ zeggen de Fransen zo mooi. Na vandaag hoef je niet meer elke week jezelf naar dat cluppie te trappen en komt er tijd voor dingen die er écht toe doen. De verhalen over Tosca, de klink en de stieravonden zullen worden gemist, maar wees gerust: geheel in stijl van de door jou zo vaak gebezigde Tale Kanaäns zal elke er elke Vriendenschaarbarbecue Deo Volente een stoel klaarstaan als ware je de profeet Elia. Om weer even verhalen op te halen, je met terugwerkende kracht nog even te ergeren over dat onterechte tegendoelpunt of die eikel van een leidsman. Of om gewoon een biertje te doen.

(geschreven in opdracht van Vriendenschaar midweek 1)