Peulenpraat: Belangst

Vroeger! Speelden we buiten. Was er geen internet. Geen mobiele telefoon. We liepen naar Den Helder om bloembollen te halen. Kortom, zo leuk als vroeger is het eigenlijk nooit geweest.

Angst om te bellen is een relatief nieuw fenomeen. In de tijd van de vaste telefoon zal het er ook wel geweest zijn, maar op kleinere schaal. Nu kan uw schrijver als een soort boomer in spé wel weer gaan zeggen dat het een probleem van ‘de jeugd’ is, maar ik betrap mezelf er ook al jaren op.

Daarom besloot ik deze week het roer om te gooien. In mijn werk merkte ik dat er steeds meer dingen verdwenen in allerlei ondoorgrondelijke mailarchieven. Tegen de tijd dat ik iets gevonden had, was er alweer een nieuw model van de iPhone op de markt, dus ik ging weer ouderwets mensen bellen. Dat de belangst een breed fenomeen is, ontdekte ik ook al snel, want meestal werd ik genegeerd. Of kreeg ik de voicemail. Bij het inspreken ervan krijg ik al heel snel een nu-ik-er-toch-ben-syndroom, waarbij ik na het inhoudelijke gedeelte nog net geen gedichten voor ga dragen, om maar het maximale uit mijn spreektijd te halen. Vaak werd ik pas een dag later teruggebeld, met daarbij de mededeling dat het antwoordapparaat niet beluisterd wordt. Jammer.

Nu is het ook niet altijd ideaal. Er wordt toch direct een beroep op je aandacht gedaan. Dat uit zich bij de autobeller. Mensen die blijkbaar niet weten hoe de radio werkt en daarom besluiten om anderen mee te nemen op hun dagelijkse queeste naar het werk. Als je je dan eenmaal hebt neergelegd bij het feit dat je minstens tien minuten van je leven gaat verliezen, is er regelmatig zoveel geluid te horen op de achtergrond, dat het lijkt alsof de persoon zich op dat moment in een Pakistaanse textielfabriek bevindt.

Maar toch zie ik ook de voordelen. Het is een directe vorm van communicatie die ervoor zorgt dat er meer verbinding en duidelijkheid is. Nadeel is dan wel weer dat afspraken niet per se vastliggen en u weet ook dat door het ontbreken van mails complete parlementaire enquêtes zijn ontstaan. Dat wil je ook niet.

Wellicht kunnen we ergens in het midden uitkomen. Ik stel een maximale gespreksduur voor. Op die manier houden we de drempel lekker laag. Laten we beginnen met vijf minuten, maar dan wel afbouwend naarmate we vaker met dezelfde persoon spreken. Bij overschrijding ontploft de telefoon. Ik geef direct toe dat dit een rigoureuze maatregel is, maar revoluties vragen om offers!

Gijs Ambachtsheer