Veegziel

En daar was hij dan eindelijk! Aangekomen met de veerboot of trein, die voor de verandering wél een keer op tijd reed. Kinderen blij, ouders wat minder, want nu begonnen de oeverloze schoenzetdiscussies. Het Kompas berichtte netjes over deze gang van zaken, mooi stukje, leuke foto en al snel de eerste zure reactie: ,,Sneu hoor, die veegzielen”. Toegegeven: ik wist niet precies wat veegzielen zijn, ik had er ook nooit van gehoord, maar ik vond het een mooi poëtisch woord. Ik ben een beelddenker dus zag een soort schimmen voor me die over de aarde veegden. Het zou natuurlijk ook de autocorrectie geweest kunnen zijn die veegpieten in veegzielen corrigeerde. Ik liet het voor wat het was.
Het werd interessant toen een lid van een plaatselijke, ooit zelfbenoemde luis-in-de-pels-partij zich ermee bemoeide: ,,Helemaal mee eens, dit is totale afbraak van een traditie”. Je verwacht dan dat de betreffende partij zich distantieert van de huidige manier van Sinterklaas vieren en zeker geen politieke zieltjeswinnerij wil bedrijven tijdens zo’n intocht. Wie wil er nu geassocieerd worden met veegpieten? Wees dan een man of vrouw van je woord en ga daar vol Vaderlandse trots staan als pikzwart geschminkte piet, rode lippen, gouden oorringen in. Kletter de hele kraam symbolisch vol met katoen en je statement is gemaakt. Ik heb er wat oud, traditioneel beeldmateriaal van Sinterklaasintochten op nageslagen, maar nergens vond ik wapperende windjacks die aan het flyeren waren. Ook de kraampjes met wapperende vlaggen en promomateriaal ontbraken. Is ook logisch, want kinderen hebben over het algemeen nog niet zoveel interesse in de politiek.
Iemand anders reageerde met ,,alles pakken ze af” Kijk, dat vind ik interessant. Want wie is precies ‘ze’ en wat is precies ‘alles’? Ik besloot het eens te vragen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Op werkelijk alle manieren is geprobeerd mij te beledigen. Ik was onder andere een gigantische sukkel (gigantisch klopt wel, sukkel niet), ik snap blijkbaar erg weinig, ik was een mafkees, moest mijn teringsmoel houden, profielfoto’s werden erbij gesleept en ik zou mijn kinderen verwaarlozen. Inmiddels is de hele zwartmaaksessie weggehaald door de redactie, terecht. Aan de andere kant ook wel jammer, velen van u hadden er smakelijk om kunnen lachen. Ik heb overigens nog screenshots, die ik te zijner tijd zal inlijsten.
Toen de beledigingen niet echt voet aan wal kregen, werden gezinleden digitaal ongevraagd persoonlijk benaderd. Intens laf en ver beneden elke vorm van beschaving of fatsoen. Er werd beweerd dat ik de persoon in kwestie zou hebben lastiggevallen en het werd erg vervelend gevonden dat ik niet stopte met praten. Maar dat gaat dus niet als je in elke reactie aan mij een vraag stelt of een stelling deponeert die ik, omwille van het behouden van de realiteit, moet weerleggen. Die vraag beantwoord ik dan beleefd, de onjuistheden verbeter ik, ik bedank netjes als je mij wijst op een fout en stel wellicht een vraag terug.
Was dit dan misschien de definitie van een ‘veegziel’? Iemand die met zijn of haar ziel onder de arm, over de smartphone veegt, hunkerend naar wat aandacht? En in deze zoektocht naar medeleven vervolgens beledigingen, leugens en bedreigingen niet schuwt? Sneu hoor, die veegzielen.

Walter Leendertse