Columnist Walter over biodiversiteit in de gemeente Hardinxveld-Giessendam

Niet zo lang geleden plaatste de gemeente trots een foto met betrekking tot het NK Tegelwippen. De gemeente had een voorzet gedaan om het tegelwipfestijn te promoten en had rondom het beeld van Van Lopik en Van Bennekum bij sporthal de Wielewaal de tegels weg gehaald er jong groen voor in de plaats gezet. Zestien vierkante meter van de ruim negentien vierkante kilometer. Ik had toen al enigszins twijfels over de voorpaginawaardigheid van het stukje, maar goed er zal verder niet nieuwswaardig hebben plaatsgevonden die week.

Twee weken geleden werd ik op vrijdag ruw gestoord in mijn ochtendroutine. Jakkerende kettingzagen en een bulderende versnipperaar overstemden het monotone geluid van de blender en de borrelende waterkoker. Ik besloot polshoogte te nemen en deed de schuttingdeur open. Ik stond meteen tot mijn enkels in het snoeiafval. Waar eerst een mooie beschermende dikke haag stond vol verschillende struiken, boompjes en andere groen, bleef nu een trieste strook vol afgekapte stammetjes over. Ik vermoed dat de gemeente hier geen trotse voorpaginafoto van heeft laten maken.

We wisten dat de gemeente van de grond af wilde. We hadden al een aantal brieven gekregen of we het stuk grond wilden overnemen. Dat wilden we niet, want we hebben een mooie overkapping en de gemeentelijke haag vormde een mooie buffer tussen onze achterwand en het naastliggende trottoir. Wat we niet wisten was dat dan dus blijkbaar de hele biodiversiteit zou worden afgeslacht waarna er allemaal dezelfde struikjes - met waarschijnlijk minder onderhoud – zouden worden geplaatst. Biodiversiteit staat blijkbaar niet heel erg hoog op de agenda van de gemeente Hardinxveld. Alle informatie hierover is netjes middels een mooie brief enkel gedeeld met degenen die de extra strook wél hebben aangekocht. Blijkbaar is informatieverstrekking ook iets waar de gemeente graag geld aan verdient en dientengevolge enkel mensen informeert die het stuk grond aankochten.

De buren – ook niet voornemens om het stuk grond aan te schaffen, maar zonder schutting of overkapping op de achtergrens – waren wat minder enthousiast aangezien gans Hardinxveld nu een inkijk in hun tuin en woonkamer zou hebben. Zij gingen verhaal halen op het gemeentehuis waar zij geheel volgens het ambtenarenprotocol van het kastje naar de muur werden gestuurd. Uiteindelijk kwam de projectontwikkelaar schoorvoetend langs met een soort van oplossing.
Komende tijd zullen er strakke, dezelfde hegjes worden geplaatst. Strak in het gelid, want zo hoort dat blijkbaar tegenwoordig. Uit de pas lopen mag niet meer. Weg (bio)diversiteit!

Walter Leendertse