Van Mykolayiv naar Sliedrecht: Dilemma

SLIEDRECHT Eleonora Zhelizniak (32) woonde met plezier in Oekraïne totdat zij drie jaar geleden met een deel van haar familie voor de oorlog moest vluchten. De Sliedrechtse vertelt over haar migrantenleven.

De afgelopen maanden heb ik meerdere dagen gehad waarop mijn hart huilde en ik in een dilemma zat. Met Pasen vind ik het leuk om eieren te zoeken, al is in Oekraïne het samenzijn met familie heel belangrijk. Iets wat nu in mijn geval niet makkelijk gaat. Met Koningsdag draag ik graag oranje, eet ik een tompouce om koning Willem-Alexander een fijne verjaardag te wensen en snuffel ik over de rommelmarkt, maar ben ik gedachte bij de herdenking van de Tsjernobyl Ramp waar sinds 1986 27 april voor ons uit bestaat.
Misschien was Bevrijdingsdag wel het moeilijkste. Ik ben echt heel dankbaar om in Nederland te zijn en voel mij ook thuis. Uiteraard ben ik ook blij dat we hier in veiligheid mogen leven. Na alle ellende die hier is gebeurd, en nog steeds voelbaar is, vind het superbelangrijk dat we de vrijheid vieren. Tegelijk huilt mijn hart, ik gun Oekraïne ook diezelfde vrijheid, want niemand is gebaat bij een dag oorlog vind ik.

We horen regelmatig dat de vrede nu in zicht komt, maar concreet is er in de situatie in mijn land nog niets veranderd, terwijl ik zo hoop dat het wel snel gaat gebeuren. Verdrietig en blij zijn op zo’n belangrijke en waardevolle dag vind ik lastig. Helemaal doordat er zoveel onduidelijk is over de huidige situatie in Europa. De geschiedenis lijkt zich te herhalen en wil maar niet stoppen.

Al moet voor mij de grootste worsteling met mijn gevoel misschien nog wel komen. Wanneer er hopelijk in heel de wereld vrede is, hoe vergeef je dan? Hoe bouw je relaties op met degenen die jou en/of je dierbaren ooit, al dan niet gedwongen, moesten uithongeren? En kunnen we leren van deze gruwelijke geschiedenis?
Tegelijk zie ik om mij heen dat Nederlanders nog steeds onder meer op 15 augustus hun diepe respect uiten zodat ze, en ik ook, nooit vergeten. Dat de meesten die ik heb gesproken de verhalen doorgeven, maar niet zelf hebben meegemaakt. Dit is een lichtpuntje: gelukkig hoeven mensen niet zelf mee te maken hoe gruwelijk oorlog is om dat te begrijpen.