De column van Postbode Juultje: Verzorgingstehuis

Met dit schrijven zijn we ondertussen weer in september beland en is iedereen weer in de volle gang naar school en werk, en mijn vakantie moet nog beginnen aanstaande maandag, dan heeft ondertekende nog lekker een weekje vrij! Dan ga ik mijn hulpje missen die mij de laatste dagen zo goed geholpen heeft met de post. Hij staat dan aan het begin van de straat al te wachten met zijn kleurrijke fietsje en lichtblonde haren en praat heel netjes en beleefd.“Mag ik u weer meehelpen?” En natuurlijk mag dat, en dat doet hij ook heel goed, zet zijn fiets netjes op zijn standaard, en wacht zo nodig tot ik hem de brief op het tijdschrift geef, hekje open, brief erin en hekje weer netjes dicht. Iets wat ik zelf zelden doe, dat dicht doen van een hekje want dat leer je zo af als je er ongeveer vijventwintig of meer moet open maken. Dat laat me trouwens denken aan een vrouw die ik ooit bezig zag met de post van de concurrent, van Sandd het zal wel een van de eerste keren geweest zijn dat ze post rond bracht, maar in ieder geval ze ging op haar hurken zitten bij een brievenbus omdat hij zo laag In de deur zat, dat leek mij een beetje omslachtig.Onze jonge vriend deed het in ieder geval stukken beter en ondertussen komt er een heel verhaal van zijn moeder en jongere zusje die een griepje op gelopen hebben dat verteld hij dan met heel serieus en bedenkelijk gezicht. Aan het eind van de straat heb ik een pakje voor zijn moeder en die wordt direct bekeken en naar binnen gebracht. Als hij dan later een vriendje ziet is het opeens helemaal over wat logisch is, “Ik ga nu weer hoor.” En weg is hij naar zij vriendje. Dan maar weer alleen verder en een weer wat sneller want het is zaterdag en er staat meer dan alleen de post op de planning. Na een uurtje of wat eindelijk klaar en een paar boterhammen naar binnen werken en de auto in en naar België toe om daar mijn moeder op te zoeken in het verzorgingshuis. Met dat ik geparkeerd heb en uit de auto stap hoor ik de muziek al, op bepaalde punten gaat het hier toch iets anders dan in Nederlandse verzorgingshuizen heb ik het idee. De moment dat ik binnen stap in het huis is de muziek al bijna niet te harden, bij de binnendeur hangt een poster met muziekcafé erop en de datum van vandaag. Een van de hulpen ziet mij en zegt dat mijn moeder voor het podium zit in haar rolstoel. Ik zie haar staan en haar voeten bewegen mee met de muziek die daar op standje oorverdovend staat, en er probeert ook iemand nog iets fatsoenlijks te zingen wat toch niet echt lukt, jammer voor haar maar besluit direct dat ik daar zeker niet ga zitten. Ik haal haar wel even, zegt de hulp gelukkig, en even later herkent ze me ook nog! Ze is blij mij te zien en ik geef haar een knuffel en we rijden snel een stuk verder waar het veel beter is en een stuk rustiger. We krijgen in haar huiskamer wat te drinken en even later komt een vriendelijke medebewoonster aanlopen en er ontstaat een gesprekje wat mijn moeder al snel niet meer kan volgen. “Ik ben dement hoor, dat wat er vroeger in mijn hoofd zat is allemaal weg” wanneer ze niet op een woord kan komen. En lacht daarbij of het wel grappig is dat ze dat heeft. “Dat is wel heel vervelend.” zeg ik ook lachend. “Ik weet ook niet meer hoe oud ik nou ben..”“Dan hoef je je daar ook geen zorgen meer over te maken” zeg ik, en ze schiet in een zeer aanstekelijke lach.“Zo, nu eerst is kijken hoe ik hier buiten geraak en weg kan lopen, maar dat is nog nooit gelukt, want ikben dement.” en weg is ze.

Postbode Juultje.