Postbode Juultje: Hoorapparaat

Dan loop je in een bepaalde straat zet je je fiets even tegen een huis om je post te sorteren want het is een daldag, dat wil zeggen dat je weinig post en veel pakjes heb, maar je moet de post wel bij elkaar voegen, want het komt in twee verschillende postzakken. Terwijl ik mijn fiets neerzet kijk ik ongewild een kamer en keuken in en hoor muziek, dat trekt mijn aandacht even en zie een jonge man heel heel vrolijk een dansje maken op de muziek, dit soort kleine dingen maken mijn dag helemaal goed, want die was de dag ervoor niet echt geweldig wat het werk betreft.

Deze postbode had namelijk op maandag ergens een verkeerde beweging gemaakt en met dat die dag vorderde ging de rug steeds vaster zitten, en op dinsdag was daar totaal geen verbetering in, en dan denk je met lopen gaat het misschien wel wat losser zitten, dus ga je gewoon werken. Maar op het depot aangekomen blijkt dat we de bol speelgoedboeken erbij hebben zitten met een gewicht van vierhonderd en zevenentwintig gr per stuk, als er dan zo vier van die boeken in een bundel zitten plus nog andere tijdschriften zoals de visie wordt je daar nou niet echt blij van en je rug helemaal niet. Gelukkig was het na een goede nachtrust en wat oefeningen op woensdag weer iets beter, en lekker droog! En af en toe stiekem genieten van weer de vogels te kunnen horen fluiten na zoveel jaar dat niet gehoord te hebben is het bijzonder om door de vernuftige technieken van de moderne tijd dat weer te kunnen, wel jammer dat het verkeer opeens zoveel herrie maakt maar dat nemen we er dan maar bij.

In diezelfde straat op het einde ervan heeft schijnbaar een of ander onbekend virus toegeslagen en zijn ze in drie huizen bij elkaar begonnen met een verbouwing wat weer de nodige herrie oplever die ik dan weer heel goed hoor. Een van de werklui kent mij schijnbaar en roept gezellig “He postbode” en hoor nog net het woord Sand, waar mijn spetterende carrière begon als postbode ooit begon voor een zeer armzalig loontje van twee cent per brief en je moest zelf alles sorteren de dag ervoor. Ik hoor dus nog net bekende woord en roep nog even terug, “Ja met dat bedrijf was het klaar die hebben wij opgeslokt” 

Wat natuurlijk wat gelach oplevert bij de werkmannen, contact met de mensen om je heen dat maakt dit werk zo leuk. Ondertussen ben ik aangekomen bij een nieuw aangelegde tuin die veel werk heeft gekost, de mensen die er wonen hebben er aardig wat geld in gestopt en dat moet ik even bewonderen want de vrouw des huizes loopt net buiten, dus mijn telefoon en werk gaat even op pauze met een speciale knop op de werk app en het moet gezegd worden de tuin is een plaatje.

Postbode Juultje