Column: De gevoelige plaat

Een beeld zegt meer dan duizend woorden, en het blijft fascinerend dat je een moment in de tijd kunt vastleggen. Een moment dat niet terugkeert, maar wel bewaard blijft. Hier zou uw schrijver een filosofische beschouwing over kunnen houden, maar dat doe ik niet, omdat ik achteraf weleens schrik van vage stukjes die op het moment van schrijven heel logisch leken.

Een van de zegeningen van een column in de plaatselijke kwaliteitskrant is dat je aardig wat reacties krijgt, zowel direct als indirect. Naast complimenten, die het ego van uw schrijver soms een beetje opblazen, krijg ik veel te horen over mijn foto. Daar zit een pijnpunt, want ik ben niet bepaald gezegend met het talent om goed op een foto te staan. Het is een portret dat zou passen bij een signalement in Opsporing Verzocht, maar niet bij de luchtige en verheffende teksten die u van mij gewend bent! Bedenk dan dat er ook nog een (zeer kort) selectieproces aan vooraf is gegaan en u hebt een idee van de ernst van de situatie. Dus. Voor iedereen die overweegt om mij dit nog kenbaar te maken: ja-ha! Ik weet het.

Mijn collega Socrates zei dat zelfkennis het begin van alle wijsheid is. Ik zou graag willen zeggen dat er aan gewerkt wordt, maar ik weet niet waar te beginnen. Vol bewondering - en minstens zoveel jaloezie - kijk ik naar mensen die, op wonderbaarlijke wijze, altijd een perfect ‘foto-gezicht’ tevoorschijn toveren. Als ik weet dat er een foto genomen gaat worden, ga ik in de diepste krochten van mezelf op zoek naar een glimlach. Op het moment dat ik die dreig te vinden, lijkt het wel of ik op een Lego-steentje stap, waardoor het resultaat alsnog een soort portret van een ontsnapte seriemoordenaar is.

Daarom heb ik deze week wat onderzoek gedaan naar verschillende poses. Ik vond er zes: de klassieke portretpose (“rechtop met lichte draaiing naar één kant”), over de schouder (“dit geeft een speelse uitstraling”), handen in de zij (“handen op je heupen voor een zelfverzekerde houding”), leunend tegen de muur (“ontspannen en casual look”), zittend (“leun iets naar voren voor een open houding”) en de actieve pose (“beweeg, waardoor er een dynamisch element wordt toegevoegd”). Bij het lezen van deze beschrijvingen word ik al een beetje onrustig, dus andere suggesties zijn ook van harte welkom. Hopelijk helpt dit, en zegt een beeld voortaan in ieder geval meer dan deze vierhonderdzes woorden.