Peulenpraat: Ik wil me er niet mee bemoeien, maar....

Het is zaterdagmiddag, de zon schijnt en het enige wat u deze week nog rest is het wassen van uw auto. Vol goede moed begint u, maar in uw ooghoek ziet u de buurman aan komen sluipen. U bent zijn prooi en vluchten kan niet meer. U zou ook niet weten hoe of waar naar toe.

In uw naderende wanhoop hoort u de volgende woorden: “Met alle respect hoor, maar dit gaat natuurlijk helemaal niet goed”. De woorden ‘met alle respect’ zijn eigenlijk niet bedoeld om daadwerkelijk respect te tonen, maar vooral om iets aan te kondigen wat niet zo respectvol is. Toch denk je in eerste instantie: “Fijn, toch nog iemand die een beetje naar me opkijkt”. Om er vervolgens achter te komen dat dit laatste restje hoop hardhandig kapot wordt gemaakt, om plaats te maken voor kritiek.

De buurman vervolgt met “ik wil me er niet mee bemoeien, maar”. Er zijn een paar zekerheden in het leven: Je wordt geboren, je gaat dood, de aarde draait om de zon en als je voetbalt tegen een Italiaanse ploeg, kunnen zij niet van je winnen, maar je kunt wel van ze verliezen. De kans dat uw buurman zich met uw wasproces gaat bemoeien is 100%. Nu is het knokken om dit ongevraagde advies te overleven en u doet net alsof u luistert. Dan hoort u opeens: “kijk jij moet natuurlijk weten hoe jij het doet”. Deze woorden suggereren beweegruimte, totdat: “Maar hoe ik het zou doen..”.

Nu bevindt u zich in een mijnenveld waar geen uitweg lijkt te zijn. Zelf vraag ik me in zo’n situatie af wat er zou gebeuren als ik de spreker een kleine tik op de neus zou geven. Niet hard. Niet gemeen, maar gewoon even uit balans. Omdat uw schrijver een nette jongen is, doe ik dat niet, maar ik ben ervan overtuigd dat de meeste niet-bemoeials onverstoord doorgaan met het geven van advies. Optie twee is zo vaak mogelijk aangeven dat u het begrepen heeft. Hier zijn wat handvatten: “Oh ja, dat is wel een goeie!”. “Zo had ik het nog niet bekeken”. “Dat neem ik zeker mee, dankuwel!”. “Ja dat zei u natuurlijk net ook al”. Mocht dit ook niet werken dan zal er feller opgetreden moeten worden, met bijvoorbeeld het passief-agressieve napraten. Gewoon iedere zin van de spreker herhalen, maar dan met een kinderstemmetje. Is dat volwassen? Nee. Is het vervelend? Jazeker. Is het onnodig? Niet altijd, maar misschien is het uiteindelijk gewoon het beste om te zeggen: “Met alle respect, maar u gaf zes uur geleden aan dat u zich er niet mee wilde bemoeien. Hoe vindt u dat tot nu toe gaan?”

Gijsbert Ambachtsheer