Peulenpraat: Kom lekker in je kracht

Onlangs vierde uw schrijver zijn veertigste verjaardag en dat is toch ongewild een uitnodiging tot zelfreflectie. Op die heuglijke dag las ik over een bewustzijnscentrum voor lifecoaches, hypnotherapeuten, haptonomische healers en transformatiebegeleiders. Een verscheidenheid aan activiteiten waarmee de mens weer in zijn of haar kracht gezet wordt. Ik keek in de spiegel en vroeg me af in hoeverre ik in mijn tijd hier op aarde al in die kracht had gezeten of gestaan. Niet zoveel, vrees ik.

Zelf sta ik regelmatig in een wat negatieve kracht, maar ik vraag me wel af of we niet een beetje aan het doorschieten zijn. Op het mij zo dierbare LinkedIn wemelt het van de cursussen persoonlijk leiderschap, inner healing en creatief kleien voor het verhogen van de weerbaarheid tegen irritante collega’s bij de koffieautomaat. In de meeste gevallen is er een aanname dat mensen niet hun volledige potentieel gebruiken; dat er dingen anders moeten en dat degene die de begeleiding daarvoor aanbiedt wél weet hoe het zaligmakende punt van totale arbeidsvreugde bereikt wordt. Sociologisch gezien zou het dan trouwens heel interessant worden op het moment dat iedereen diep in zijn hart graag coach wil worden. Kijken wie er dan overleeft in de jungle van transformatietrajecten.

Verandering dus. Ik begrijp echt wel dat niet alles luchtfietserij is en ja, ik bezondig me links en rechts ook aan verdwaalde yoga- en mindfulness-oefeningen. Toch begint het tijdens het lezen van zulke artikelen nog steeds te jeuken op plaatsen waar ik totaal niet bij kan. Er wordt gesproken over trauma’s en dan kom je wat mij betreft op het aloude spreekwoordelijke gladde ijs terecht. Die dingen hebben uiteraard grote invloed op iemands dagelijks functioneren, maar het lijken me wel zaken die echt belangrijk zijn om met een GZ-psycholoog te bespreken. Nu gebeurt het met enige regelmaat dat iemand die zelf uit een burn-out komt besluit om coach te worden om anderen door een soortgelijk traject te fietsen. Een beetje alsof je geopereerd wordt aan een beenbreuk en daarna besluit dat jij zelf ook wel als chirurg kan gaan werken.

Ik ga ervan uit dat na plaatsing van deze column mijn mailbox volstroomt met adviezen en uitnodigingen. Het kan dus goed zijn dat ik de komende maanden in stilteretraite ben en daarna terugkeer als schrijfcoach. Om fijne, positieve en empathische stukjes te schrijven om u allen te helpen om weer lekker helemaal in uw kracht te komen.

Gijsbert Ambachtsheer