Leren om los te laten

Als postbode denken mensen dat je een lopende stratengids bent of zo, want regelmatig word je aan gehouden door voorbij rijdende auto’s die je opvallende oranje pakje waarnemen en denken dat daar is een postbode, die weet het vast wel..

Mevrouw de postbode, zijn hier nog straten met bloemennamen? Vragen twee iets oudere vrouwen. Ja die zijn er maar dan bent u wel in de totaal verkeerde richting aan het zoeken. ,,Want we zijn hier naar een dienst geweest en nu weten we niet meer waar onze auto staat, het was een straat met een bloemennaam.” ,,Dissel misschien?” vraag ik, ,,dat is daar rechts af.” Blij dat ik het antwoord heb en snel door kan lopen want het is zo een dag dat de mussen dood van het dak vallen van de hitte zoals het spreekwoord zegt, dus maar zo vroeg mogelijk aan het werk. De temperatuur was om negen uur al 25 graden en loopt heel snel op tot boven de 30, gelukkig is er weinig post en schiet het lekker op.

Op het vierde rondje komt er een jonge vrouw op me aflopen, ze heeft een rugzak om, die zo zwaar geladen is dat hij boven haar hoofd uitkomt. Het zweet laat haar gezicht glimmen of ze net uit de douche gestapt is. Ik spreek haar aan en vraag hoe zwaar haar rugzak wel niet is. ,,Die is weegt twintig kilo’’, lacht ze. ,,Moet je nog ver?” ,,Niet zo ver, ik loop naar het station, waar is dat?” ,,Nog een klein stukje, je loopt er zo tegenaan”, zeg ik. ,,Wat voor tocht loop je?” vraag ik. ,,Ik loop een pelgrimstocht!” ,,Oh wat knap, dat lijkt mij zo leuk om te doen! Hoeveel heb je er vanochtend al op zitten?” ,,Al dertig kilometer, ben om zes uur vanochtend vertrokken. Ik ben lerares, heb dus veel meer vakantie dan mijn man, en doe dit elk jaar.” ,,Echt heel knap”, zeg ik. ,,Ja maar vandaag is het toch iets te warm hoor, ik loop nu naar het station en dan ben ik zo bij mijn volgende stoppunt, en daar ga ik lekker in de schaduw zitten bij en vriendin in de tuin.” ,,Dat heb je dan wel dik verdiend”, zeg ik. Ze lacht en loopt weer door. Ik loop ook weer door, want we stonden niet in de schaduw en ik zie er waarschijnlijk net zo bezweet uit als de vrouw.

Een stuk verder zie ik een jongere knul die me een koud flesje water aanbied, heerlijk! Daar zeg ik geen nee tegen. Wat is water dan toch lekker.

Bijna klaar met mijn werk en bij een van de laatste straten wil ik net een stel kaartjes in de brievenbus doen, maar dan zwaait de deur al open door een mevrouw op leeftijd die ik ken. Ze staat mij op te wachten om haar hart luchten, want ze heeft een paar weken geleden haar man verloren. Ze heeft het moeilijk met tranen in haar ogen, terwijl ze in rap tempo praat. Het raakt me direct en ik heb moeite om gewoon te blijven doen en probeer haar een beetje op te beuren. Ze voelt zich nutteloos en heeft er geen zin meer in, ze mist haar beste maatje. ,,Maar ik moet toch door, want wij zijn hier om te leren loslaten.” Later bedankt ze me dat ik naar haar geluisterd heb. Heel graag gedaan hoor, en ze kijkt nog met het verdriet in haar ogen, maar wel iets opgelucht. Er kan net een klein glimlachje af en dan gaat de deur weer dicht.

Twee huizen verder zie ik twee kinderen in een badje in de tuin lachen en spetteren in het water, die hoeven voorlopig nog niets te leren en kunnen nog heerlijk kind zijn en genieten.

Postbode Juultje