Hardinxveldse postbode Juultje over het koude weer, zwemmen en snoeien

Het is vrij koud, maar een graad of vier, en er staat een stug windje dat overal doorheen waait. Een winddicht jack, sjaal en handschoenen zijn geen overbodige luxe. Eenmaal in de wijk kom ik al snel het de eerste bekende gezicht tegen, een vriendelijke oudere vrouw met een bruine hond en wandelstok. Ze vraagt hoe het met mijn moeder is. ,,Die zit in quarantaine met corona.” ,,Wat erg zeg!” zegt ze. ,,Ja fijn is anders, ze heeft het er maar moeilijk mee”, zeg ik. We praten nog even verder en dan komt het gesprek over alles wat ze nog kan, met haar leeftijd en ze prijst zich gelukkig, want ze kan nog met haar hondje wandelen. Even later loopt ze weer zachtjes door, dik ingepakt met muts en sjaal. 

Wat een contrast met wat ik een kwartiertje later zie, een man in zwembroek, voorzichtig lopend op zijn blote voeten, gaat naar de waterkant om te zwemmen. Warm is toch anders, lijkt mij, met een gevoelstemperatuur van plus twee graden, mijn respect heeft hij.

Een paar uur later kom een jongetje tegen die daar vaker speelt. Daar staat hij met in zijn kleine handjes een speelgoed boomzaag, hij ziet mij en zegt: ,,Je moet wel uitkijken hoor, want hij gaat zo om.” De boom waar hij naast staat is minstens een jaar of vijftig en een stuk dikker dan hij. ,,Oei”, zeg ik, ,,maar goed dat je me hebt gewaarschuwd, want daar wil ik niet onderliggen.” Mart blijft heel serieus kijken en wachten tot ik weer klaar ben en uit de buurt. Als een vakman in de dop. Een paar dagen later, is hij zijn vader aan het helpen met snoeien. Met een echte speelgoed snoeischaar in zijn kleine handjes. Staat opeens voor mijn neus. ,,Wil je een traktatie?” Zijn vader: ,,Je moet wel u zeggen Mart.” Dat heeft ie waarschijnlijk niet meer gehoord, want hij is al binnen om de traktatie te halen. Even later staat ie weer voor mijn neus en geeft me het kluskoekje, met zijn foto eraan. ,,Je moet het wel goed bewaren hoor.” ,,Kijk”, zeg ik tegen hem, ,,hij gaat in de fietsmand, daar kan ie niet uitvallen.” Mart gaat naar de basisschool, dus ik ga m door de weeks een stuk minder zien, met zijn tractor die de helft van de keren in de weg staat. Gelukkig werkt ie nog wel is op zaterdag met zijn pa in de tuin.

Even later een maak ik een praatje met een jongere man, we kennen elkaar bij naam. ,,Goedemiddag Thijs.” ,,Goedemiddag Juultje, prachtig weer vandaag hè, ga je vandaag nog wat leuks doen na de de post?” ,,Nog wat foto’s maken misschien of nog wat schilderen, ik heb nog geen idee eigenlijk.” Hij zegt: ,,Maak je leuke foto’s?” ,,Het gaat wel”, zeg ik. ,,Ik mag niet klagen.” Zegt hij: ,,Dan stuur je ze toch op naar het Kompas, mag je misschien een rubriek beginnen of word je de vaste fotograaf?” Ik schiet in de lach, hij moest eens weten wat zijn postbode gaat doen. Hij merkt het direct op en zegt: ,,je lacht er wel erg om....” Oeps. ,,Je kan niet alles weten”, zeg ik, maar moet nog steeds lachen en loop snel door.

Postbode Juultje