Postbode Juultje in haar column over hogedrukspuit terreur en missen

Het schijnt wat te hebben wat ik niet echt begrijp, maar het zal wel aan mijn leeftijd liggen. Als de zon tevoorschijn komt, moet er met een hogedrukspuit gewerkt worden. Ik heb het zoal eens bekeken tijdens de post in het voorbij lopen. Mevrouw haar pad is “schoon” zijzelf zit tot aan de knieën of nog verder van de vieze smurrie die rondvloog. Ze kijkt dan tevreden rond naar haar schone pad, zo dat is ook weer gebeurd, al haar kleren moeten in de was, en zelf heeft ze ook een douchebeurt verdient, maar dat maakt niet uit. Hogedrukspuiten zijn volgens mij niet erg milieubewust, ze verbruiken veel elektriciteit en veel schoon water.

En haar buren zijn achter in de tuin er met een andere hogedrukspuit bezig die qua geluid veel weg heeft van een volgroeide motorfiets, voor rust en vogelzang geluid moet je op een hutje op de hei gaan wonen. Paar straten verder staat een wat oudere vrouw rustig haar straatje te vegen. ,,Mooi weer he postbode!” ,,Prachtig”, zeg ik, ,,lekker rustig werkje eigenlijk, met de bezem je straatje vegen.” ,,Doe ik elke week postbode. Ik hou wel van, dat de boel aan kant is.” ,,Kan je wel een beetje wennen dat je man er niet meer is, je zal hem wel verschrikkelijk missen”, vraag ik. ,,Het is best moeilijk, altijd maar alleen, de kinderen komen wel regelmatig hoor, maar die gaan ook weer weg.” ,,Ik kan het me helemaal voorstellen hoor”, zeg ik, ,,sterkte ermee.” ,,Dankje hoor. Wil je soms een kopje koffie?” ,,Nou, dat is lief aangeboden, bedankt, maar ik moet even door.” ,,Dat begrijp ik hoor, tot de volgende keer. Daag.” Ze klinkt wat verdrietig, tijd is niet terug te draaien.

Even later rij ik met de fiets door een wegversmalling waarachter werkmannen een putje aan het graven zijn voor wat kabels langs de kant van de weg. Ik ben er nog maar net voorbij of ik word met asociale harde toeter van een witte SUV van het Amerikaanse merk Ram de weg afgeblazen. De mensen om mij heen schrikken net zo hard als ik en kijken allemaal om, totaal verbaasd. Ik krijg uit het open raam van de auto ook nog een grote mond toe in het voorbij rijden. Ondertussen heb ik geen idee wat ik verkeerd zou kunnen gedaan hebben, mevrouw was zeker heel belangrijk, en had haast. Misschien had ze niet door dat postbodes soms ook hard fietsen, omdat ze lekker naar huis willen.

Postbode Juultje