Ode aan het vak

Wat jaren geleden liep ik met een beginnende collega samen een wijk. Ik stond hem iets uit te leggen, komt er een vrouw op ons af, onderbreekt ons en zegt met een soort van spottend gezicht of ze tegenwoordig de post al met z’n tweeën moeten doen? Ik kijk haar verbaasd aan en zeg dat hij in opleiding is. We worden met z’n tweeën gewoon uitgelachen door haar. ,,Zo moeilijk is het toch niet?” En voor we iets kunnen zeggen is ze al weer weg gefietst. 

Dit voorval liet me denken aan iets wat ik las. Ik citeer ‘De post kwam iedere werkdag en op zaterdag en je wist ook dat je post goed verzorgd werd, want het waren beëdigde postbodes in plaats van bijbaantjes voor iedereen.’ Dat schoot me even in het verkeerde keelgat, dat mensen denken dat dit een bijbaantje is wat iedereen er naast kan doen. Ja, de zon schijnt elke dag als je gaat werken en regen valt alleen ‘s nachts. Tegenwoordig lopen we altijd te sorteren, terwijl je je handen al vol hebt, op het verkeer let, op uitstekende stoeptegels, bruine hopen, fietsers en af en toe een vriendelijk woord. Ondertussen kan het zijn dat je gecontroleerd wordt door je werkgever die ergens een mannetje neerzet met een clipbord die aantekeningen van je maakt, hoe je loopt, sociaal bent, en of je fiets op slot staat. En dat zie je pas allemaal op het laatste moment als je al voor hem staat. Maar ik kreeg wel een compliment dat ik ook goed doorliep. 

Tegenwoordig gaat dat trouwens met een kaart die je met je telefoon moet scannen en dan gewoon op het willekeurige adres door je werkgever uitgekozen in de brievenbus moet doen. Je weet niet hoeveel controlekaarten er tussen zitten of wanneer dat ze er tussen zitten. Stel dat je ze vergeet of niet ziet, dan heb je wel een probleem, dan kan je wachten op een telefoontje. En dan heb je natuurlijk de eigendommen van alle mensen in je wijk in je handen, spullen die soms waardevol zijn zonder dat je het weet, pakjes van bol, telefoonhoesjes, je noemt het maar op. Je kan het zo gek niet verzinnen of ik heb het al door de brievenbus gepropt of aangebeld. Ja afkraken is toch zo gemakkelijk en er neer buigend op kijken, maar stel dat die bewuste vrouw van toen eens twee weken geen post zou krijgen, of twee weken meelopen, door weer en wind. Sommige mensen leren het nooit om respect te hebben voor de gewone hardwerkende mens, die ook nog plezier heeft in haar werk. Het kan ook anders zoals hieronder beschreven is.

Ik loop naar de deur en zie dat ik voor dit adres een heleboel kaarten heb en de vrouw des huizes doet de deur al open. ,,Kijk dat zijn er een heleboel, een stuk of vijftien.” En ik geef haar het pak kaarten en zie iets hangen bij de deur, met vijftig erop. ,,Zijn jullie zo lang getrouwd?” Verbazing alom bij mij, want dat zie je er echt niet aan af, wat ik ook direct zeg. Ze lacht en vraagt: ,,Wil je soms koffie postbode en een stuk taart?” Nou dat laatste spreekt me wel erg aan, want dat eet ik maar heel weinig, dus voor deze keer zeg ik ‘dat is goed’. Ik zet even mijn loop op pauze en stap hun mooie huiskamer even later binnen. ,,Wat een leuke keuken hebben jullie toch, met die mooie wasbak.” En ik bekijk de bonen die liggen te wellen met nat wc papier op een bord, bijna klaar om in de grond gestopt te worden. We praten wat met z’n drieën en dan gaat de man de tuin in om wat planten. De koffie, met warme melk smaakt goed en de taart is erg lekker. Maar de post gaat niet vanzelf in de brievenbus, dus maar weer aan het werk.

Postbode Juultje