Regen

Ben je aan het werk, staat er naast een huis in een tuin een stellage. De man des huizes staat bovenop de stellage met een uit de kluiten gewassen stofzuiger en met één been in de dakgoot. Ik kijk hem aan en ik denk dat de verbazing op mijn gezicht stond te lezen. Wat doe jij nou, ga je je dak soms stofzuigen, vraag ik aan hem. ,,Ik ga mijn dakkapel schilderen, maar moet hem eerst nog schuren, en ik houd de stofzuiger erbij, dat is beter voor het milieu.” Ik word er helemaal stil van en zeg “ah okay” en loop maar door naar de volgende brievenbus. Heb namelijk ook nogal haast, en het is beter om niet te veel stil te staan met de zomerse buien die verwacht worden over een paar uur en wetende dat ik het waarschijnlijk niet droog ga houden. Even later kom ik een paar meisjes tegen die met me mee lopen. ,,Mogen we helpen?”

Ik geef ze af en toe een brief die ze dan netjes in de brievenbus stoppen. Twee zusjes, één met roze rolschaatsen en jurkjes. Als ik daar wat van zeg, word ik gelijk gecorrigeerd, want het zijn skeelers! Zeven en zes zijn ze. ,,Onze ouders zijn heel jong, nog maar achtentwintig en negenentwintig jaar, en wij hebben heel veel kinderen...” En dan komt precies het aantal kinderen, met hun namen en hun leeftijd. Zeven, zes, vijf, vier en een. En de jongste is nog een baby, vertelt het oudste meisje me. ,,Lees jij ook de krant?”, vraagt ze. Ik zeg: ,,Nee, eigenlijk nooit.” ,,Onze ouders doen dat het hele weekend.”

Ondertussen wordt er met vereende krachten een dik tijdschrift door een brievenbus geduwd. Opeens zegt het oudste meisje: ,,Mijn broertje zegt dat hij de Here God is, maar dat mag hij niet zeggen van mijn ouders.” ,,Ja, dat klopt niet hè?”, zeg ik. Ze lacht even en ze gaat ondertussen bijna onderuit. ,,Kom nu gaan we weer naar huis”, zegt ze tegen haar zus, ,,anders komt oma ons zoeken.” ,,Maar oma had trouwens elf kinderen”, zegt ze nog snel en weg zijn ze. Ondertussen is het ook aan het druppelen geslagen, dat wordt even flink doorpezen met de rest van de wijk.

Nog vijf straten, denk ik net bijna klaar, kom ik een vrouw tegen met haar hondje. Ze kijkt naar mij en zegt: ,,Het zit je ook niet mee vandaag, je broek is helemaal doorweekt.” ,,Meestal als het regent”, zeg ik. Bij een van de de laatste bundels zie ik wat schitteren in mijn postzak, en na wat viswerk komt er een verlovingsring tevoorschijn. Dus maar eens gaan bellen naar mijn teamcoach.

Hopelijk komt ‘ie weer bij de goede eigenaar terecht! Ondertussen is het aan het plenzen want van druppelen is er een half uurtje later geen sprake meer. Mijn lange broek is doorweekt en het water begint in mijn schoenen te lopen, dus snel even naar huis en wat droogs aan om de laatste paar straten te doen. Dan eindelijk dan weer thuis voor een welverdiende boterham en een heerlijke bak warme thee!

Postbode Juultje