Hond in elkaar zetten

Sommige mensen kom je bijna elke dag tegen omdat je altijd dezelfde wijk loopt. Even een praatje is snel gemaakt. Deze man loopt altijd zijn hond uit te laten, maar deze keer is hij op zijn fiets. “Hoor jij niks, ik zat maar te bellen hé, met een big smile op zijn gezicht.” ,,Nou ik ben soms nogal is erg geconcentreerd aan het werk hoor, het is niet meer zo makkelijk zoals vroeger. Maar hoe was je vakantie, Jan?” 

En daar komt het verhaal in een mooi Rotterdams dialect. “Ja, het was weer prachtig in de Eiffel, het was echt weer eens nodig om een paar dagen weg te zijn!” We praten even en hij zegt: “Nou ik moet eens naar binnen, want de fysio heeft me maar af afgepeigerd vanmorgen. Eerst   maar eens een boterham gaan eten, en dan die hond eens in elkaar gaan zetten om hem uit te laten.” Ik schiet in de lach. “Nou wat een leuke uitdrukking, ik zie het zo voor me, pootjes eraan draaien, staart eraan en zijn hoofd erop.” Hij lacht en zegt: “Hij moet alleen even aan de een lijn.” En weg is hij naar binnen. 

Een paar straten verder kom ik weer een bekende knulletje tegen die vaak even een paar brieven in de brievenbus wil stoppen. Deze keer fietst hij stil en nadenkend naast me, en daar komt het: “Houdt u van Halloween?” Ik zeg: ,,Nee, helemaal niet, ik doe er nooit aan mee, het is maar een stom feest.” Hij is weer even stil, maar ik zie aan zijn bedachtzame blik dat zijn jonge hersenen overuren maken. Eigenlijk wacht ik op een bijzondere opmerking van hem, want die heeft hij wel vaker, maar deze keer blijft het uit. “Ik word later brandweerman of boswachter.” Die zag ik dan weer niet echt aan komen, Halloween is alweer gepasseerd. “Mijn oudste zoon is ook boswachter en toen hij zo oud was als jij toen wilde hij dat al worden”, zeg ik. Echt veel indruk maakt het niet, want opeens zegt hij: “Ik ga weer naar huis hoor” en weg is hij op zij fietsje. 

Later kom ik dezelfde man weer tegen met zijn in elkaar gezette hond en ik moet er weer om lachen. Hij ziet mij hannesen om drie grote pakketten die met elastieken aan elkaar zitten uit mijn stuurtas te krijgen. “Het is toch ook wat tegenwoordig, en maar bestellen, naar de winkel gaan ze niet meer. En jullie maar sjouwen.” “Ja dat hoort er nu eenmaal bij, iedereen bestelt maar een eind weg, en toen met corona was het nog erger. Toen zijn de mensen er allemaal aan gewend geraakt en hebben ze ontdekt dat het toch wel makkelijk is, even internet op en zoeken, klik, klik en klaar, en ze blijven zelf lekker binnen zitten.” “Maar ja”, zeg ik, “ik hoef dan weer niet naar de sportschool en krijg er ook nog voor betaald.

Postbode Juultje